Święto serca, pamięci i wolności
Alina Otter
To dzień, w którym historia spotyka się z teraźniejszością, a narodowa duma splata się z wdzięcznością wobec tych, którzy walczyli o wolność. W biało-czerwonych barwach odbija się nie tylko przeszłość, lecz także nadzieja na przyszłość — silną, wolną i wierną swoim wartościom.
Dzień, który jednoczy pokolenia
Każdego roku 11 listopada serca Polaków wypełnia szczególne uczucie — duma, wdzięczność i miłość do Ojczyzny. To dzień, który przypomina, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze, że trzeba ją pielęgnować jak najcenniejszy skarb. Święto Niepodległości to czas refleksji i radości — dzień wszystkich, którzy wierzą w siłę ducha, w jedność narodu i w niezłomną nadzieję, która pozwoliła Polsce odrodzić się po długich latach niewoli.
Droga do wolności — 123 lata nadziei
Polska zniknęła z mapy Europy na 123 lata. Po trzech rozbiorach, dokonanych przez Rosję, Prusy i Austrię, nasz kraj utracił niepodległość. Ale naród się nie poddał. W pieśniach, w tajnych szkołach, w rodzinach trwał język, wiara i marzenie o wolności. W listopadzie 1918 roku, gdy w Europie kończyła się I wojna światowa, to marzenie stało się rzeczywistością. Władza w Warszawie przeszła w ręce Józefa Piłsudskiego — symbolu odrodzonej Polski, człowieka, którego wiara w niepodległość inspirowała miliony. Tak 11 listopada 1918 roku stał się dniem powrotu Polski na mapę świata.
Barwy, symbole i wspólne świętowanie
Dziś ten dzień wypełniony jest światłem i dumą. Ulice zdobią biało-czerwone flagi, rozbrzmiewa hymn narodowy, odbywają się uroczyste parady i składanie kwiatów. Ludzie zapalają znicze na grobach nieznanych żołnierzy, a dzieci w szkołach recytują wiersze o Ojczyźnie. W całej Polsce i poza jej granicami rozbrzmiewa pieśń „Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród”. Polacy rozsiani po świecie — w Europie, Ameryce, Australii — świętują z tym samym wzruszeniem. W polonijnych domach kultury, szkołach i parafiach rozlega się polska mowa, śpiewa się hymn, a serca biją jednym rytmem — rytmem wolnej Polski.
Niepodległość dziś — odpowiedzialność i duma
Minęło ponad sto lat, ale słowo niepodległość wciąż brzmi mocno. Dla Polaków to nie tylko rozdział historii, lecz codzienne przypomnienie, jak ważne jest być wolnym — w myślach, w czynach, w wierności swoim korzeniom. Współczesna Polska jest silna, europejska i otwarta na świat. Ale w jej sercu nadal brzmią słowa: „Bóg, Honor, Ojczyzna”. Te trzy wartości łączą pokolenia i prowadzą ku przyszłości.
Polonia w Estonii — strażnicy pamięci
Także tutaj, w Estonii, polska wspólnota Polonia z dumą i sercem pielęgnuje pamięć o Niepodległej. Co roku w listopadzie Polacy w Estonii spotykają się, by wspominać historię swojej Ojczyzny, śpiewać hymn, dzielić się ciepłem i wdzięcznością wobec przodków. W szkołach i ośrodkach kultury odbywają się spotkania, koncerty, wystawy, rozbrzmiewa polska mowa i śmiech dzieci. To żywa nić, która łączy Tallin, Tartu, Narwę i Warszawę. Dzięki Polonii duch Polski trwa — w sercach starszych i młodszych. Tutaj, z dala od rodzinnych stron, polska kultura wciąż brzmi — szczerze, dumnie i serdecznie.
Polska w naszych sercach
Dzień Niepodległości to nie tylko data w kalendarzu. To chwila, gdy każdy Polak, gdziekolwiek jest, czuje: Polska żyje we mnie. Niech biało-czerwone barwy zawsze będą symbolem wiary, jedności i miłości do Ojczyzny. „Niepodległa — zawsze żywa w nas.”
♦
